«سلسله اعترافات اخیر مقام‌های غربی با محوریت تبعات مهلک جنگ‌افروزی آمریکا علیه ایران بر اقتصادهای غربی، بار دیگر این گزاره که ایران به یک قطب جدید قدرت در جهان تبدیل شده را تقویت کرده و البته که به مایه سرافکندگی برای کاخ سفید و افشای پوچیِ ادعاهای آن با محوریت این مساله تبدیل شده که تاکید دارند جنگ افروزی علیه ایران، موجب تضعیف شدید و شکست کشورمان شده است.»

در روزهای اخیر، شاهد سریالی از موضع‌گیری های مقام های خارجی به ویژه در جهان غرب بوده‌ایم که مخرج مشترک تمامی آنها، اعتراف ضمنی و آشکار به موقعیت ابرقدرتی ایران در محیط بین‌المللی بوده است. به عنوان مثال، رولان لسکور، وزیر اقتصاد فرانسه در واکنش به تشدید انتقادها در کشورش علیه افزایش شدید قیمت سوخت گفته که وی نه فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران و نه ترامپ است.

به نحو مشابهی، بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع آلمان نیز در موضع‌گیری اقرار کرده که ایرانیان بسیار قدرتمند هستند و در دفاع از خاک خود خوب عمل می کنند. وی همچنین جنگِ ایران را عامل اصلی افزایش قیمت سوخت و تحمیل گرانی به اقتصاد آلمان در وضعیت کنونی معرفی کرده است. موضوعی که وزیر دارایی آلمان هم به آن اعتراف نموده است.

سایمون هریس، وزیر دارایی و معاون نخست وزیر ایرلند هم در موضع گیری تصریح کرده که دلیل اینکه یک بحران بزرگ انرژی در جهان داریم این است که تنگه هرمز بسته است. وی کاهش تنش ها در غرب آسیا را یک عامل مهم در بهبود وضعیت اقتصادی جهان معرفی کرده است. آنتونی تاجانی وزیر خارجه ایتالیا نیز ضمن اشاره به تاثیرات تنش در غرب آسیا بر اقتصاد کشورهای مختلف از جمله ایتالیا، تصریح کرده که ایتالیا در تعامل با ایران در پی آن است تا زمینه های مساعدی برای بازگشایی تنگه هرمز و البته تضمین امنیت کشتیرانی در تنگه باب المندب فراهم شود. البته این قبیل موضع‌گیری‌ها تنها بخش کوچکی از سریال اعترافاتی هستند که در مدت اخیر شاهد آنها بوده ایم و همگی آن ها بر اقتدار ملی ایران تاکید داشته اند و کشورمان را به صورت ضمنی، بازیگری مهم و تاثیرگذار در جهان معرفی کرده و می کنند. 

در این رابطه، توجه به 4 نکته ضروری است.

اول اینکه این قبیل اعترافات این واقعیت را تایید می کنند که جنگ افروزی علیه ایران و مقاومت جانانه کشورمان در برابر تجاوز دشمنان، تبعات و پیامدهای جهانی داشته است. در این فضا باید از خود بپرسیم که در طی سال‌ها و دهه های اخیر، جنگ افروزی علیه کدام کشور چنین تبعات گسترده‌ای در دنیا داشته است؟ تبعاتی که از شرق تا غرب عالَم را دربرگرفته است. این یعنی ایران بازیگری مهم و تعیین‌کننده در سیاست بین‌الملل است و ماجراجویی علیه آن، چالش های و بحران های گسترده ای را نه فقط برای متجاوزان بلکه برای کل جهان در پی خواهد داشت.

نکته دوم اینکه سریال اعترافات اخیر مقام های غربی، اقرار صریح به قدرتِ ایران نیز است. وقتی وزرای دفاع و اقتصاد آلمان و فرانسه، افزایش قیمت سوخت در کشورشان را به جنگ‌افروزی علیه ایران و اقدامات کشورمان ربط می دهند، این یعنی ایران یک متغیر مستقلِ قدرتمند در تعیین یکی از مولفه‌های مهم و حیاتی در اقتصادهای غربی است. نکته مهم اینکه مقاومت جانانه ایران، مقام ای غربی را به نقطه استیصال و درماندگی رسانده و آنها را در شرایطی قرار داده که صراحتا و جلوی دوربین‌های خبری، به طرق آشکار و پنهان، به قدرتِ ایران اعتراف می‌کنند.

نکته سوم اینکه اوج‌گیری این قبیل اعترافات، در بطن خود از تشدید فشارها چه به صورت ضمنی و چه آشکار، علیه دولت آمریکا و رویکردهای جنگ‌طلبانه آن بر ضد کشورمان نیز حکایت دارد. به بیان ساده‌تر، برخلاف مواضع تهاجمی و تبلیغاتی رئیس جمهور آمریکا علیه ایران، این کشور دستی باز در ادامه دادن به ماجراجویی خود علیه ایران ندارد و هر حرکت جدیدِ آن می تواند صورت حساب های مهلکی را روی دستش قرار دهد. در واقع، نه فقط مردم آمریکا بلکه دوستان و شرکای آمریکا در محیط بین‌المللی نیز از تبعات ماجراجویی کاخ سفید علیه ایران به ستوه آمده اند و تحمل پیامدهای گسترده‌تر و بیشتر را ندارند.

و در نهایت نکته چهارم اینکه اعترافاتی نظیر آنچه اخیرا از مقام های غربی شاهد بوده‌ایم، بار دیگر روایتِ پیروزی ترامپیست ها در جنگ افروزی علیه ایران را رسوا کرد. اگر براستی آمریکا در جنگ افروزی علیه ایران پیروز شده و یا موجب تضعیف شدید ایران شده است، چرا حتی دوستان اروپایی این کشور نیز این موضوع را قبول ندارند و با مواضع خود، کاخ سفید را رسوا می کنند؟ درست به همین دلیل است که بسیاری از صاحب نظران و تئوریسین‌های روابط بین‌الملل معتقدند ایران از دل جنگ‌افروزی اخیر علیه خود، در قالب قطب چهارم قدرت در جهان ظهور کرده و اهرم های قدرت‌ساز آن بیش از پیش تقویت شده اند.