استاد درس خارج فقه و اصول حوزه بر افشای ادعاهای دروغین آمریکایی‌ها درباره حقوق بشر و دموکراسی تأکید کرد.

آیت‌الله احمد عابدی در درس اخلاق  با اشاره به وقایع اخیر در کشور تصریح کرد: مسائل امروز مهم است که آخرش چه می‌شود؛ امروزه عده‌ای شهید می‌شوند، عده‌ای ضربه می‌خورند و دشمن خیانت می‌کند؛ ولی عاقبت چه می‌شود؟ روز عاشورا هر کسی می‌خواست قضاوت کند می‌گفت، یزید پیروز شد؛ ولی بعد چه شد؟ همه یزید را لعن و نفرین می‌کنند.

استاد درس خارج حوزه علمیه در بخش دیگری از سخنانش با تأکید بر اینکه تبیین جنایت‌های دشمن سرلوحه سخنرانی‌ها باشد، خاطرنشان کرد: دشمن را به مردم معرفی کنیم. هیچ جنگی در دنیا نبوده الا اینکه آمریکا و صهیونیست‌ها در آن نقش داشته‌اند. در فضای مجازی این جنایت‌های دشمن مطرح بشود تا مردم بفهمند که این حقوق بشر و دموکراسی و این چیزها را درست کردند تا سر مردم دنیا کلاه بگذارند.

وی درباره ادعای دروغین حقوق بشر توسط آمریکایی‌ها به ماجرای حامد کرزای، رئیس‌جمهور افغانستان اشاره کرد که وقتی از او پرسیدند چه زمانی خیلی ناراحت شدی، گفت زمانی که رئیس‌جمهور بوده از آمریکایی‌ها پرسیده بود اینکه در افغانستان این‌قدر بمب‌گذاری می‌شود و افراد زیادی کشته می‌شوند خلاف حقوق بشر نیست؟! آمریکایی‌ها با صراحت گفتند خیر! آمریکایی‌ها گفتند تروریسم یعنی زمانی که منافع آمریکا به خطر بیفتد!

استاد عالی حوزه علمیه قم با بیان مباحث اخلاقی با اشاره به مسأله خوف و رجا، خاطرنشان کرد که در کتاب «جامع السعادات» آمده که خوف، ام‌الرذائل است و بیشتر مفاسد اخلاقی مربوط به خوف است و بیشترین فضایل مربوط به رجا است.

وی افزود: خوف به ممدوح و مذموم تقسیم شده است. مثلاً کسی که از خدا و گناهانش بترسد این خوف، ممدوح است. کسی که از دشمن بترسد، این خوف مذموم است. یکی از خوف‌های مذموم این است که ما نمی‌دانیم عاقبت کار چه می‌شود؟ این درسی که می‌خوانیم فایده‌ای دارد یا نه، نمازی که می‌خوانیم باعث نجات ما می‌شود یا نه؟

استاد عابدی با اشاره به اینکه خواجه عبدالله انصاری گفته که همه از عاقبت می‌ترسند و من از سابقه می‌ترسم و ترسم این است که روز اول چه چیزی پای آدم نوشته‌اند، این حدیث نبوی از کافی را ذکر کرد که فرمود: «یُسْلَكُ بالسَّعیدِ طَریقَ الأشْقیاءِ حتّى یَقولَ النّاسُ ما أشْبَهَهُ بِهِم، بَلْ هُو مِنهُم ثُمّ یَتَدارَكُهُ السَّعادَةُ و قَد یُسْلَكُ بالشَّقِیِّ طَریقَ السُّعَداءِ حتّى یَقولَ النّاسُ ما أشْبَهَهُ بهِم، بَلْ هُو مِنْهُم ثُمّ یَتَدارَكُهُ الشَّقاء إنّ مَن عَلِمَهُ اللّه ُ تعالى سَعیدا و إنْ لَم یَبْقَ مِن الدُّنیا إلاّ فُواقُ ناقَةٍ خَتَمَ لَهُ بالسَّعادَةِ».

وی در شرح روایت یادشده گفت: گاهی یک آدمی در میان آدم‌های خوب است و همه می‌گویند این خوب است و شبیه این‌ها است. یک وقت کسی در راه بی‌دین‌ها می‌رود و یک دفعه عوض می‌شود و متدین می‌شود. یک موقع کسی در گروه آدم‌های سعید است، او را شفاوت می‌گیرد و یک دفعه اشق الاشقیاء می‌شود. آدمی که شقی بود سعادت پیدا می‌کند و گاهی هم بالعکس، کسی در سعادت است و شقاوت او را فرا می‌گیرد. گاهی انسان در خوب‌ها است و بد می‌شود و بالعکس. آن که در روز اول نوشته شده که خوب است، اگر یک دقیقه از دنیا باقی مانده باشد خوب می‌شود و می‌میرد، کسی هم که نوشته شده که باید بد باشد، یک دقیقه هم از دنیا باقی مانده باشد، بد می‌شود و می‌میرد.