اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا رویکردی مبتنی برجنگ روانی و بلوف‌های سیاسی را جایگزین برآورد عینی کرده است.

به گزارش تسنیم، در عرصه سیاست خارجی و تصمیم‌گیری‌های کلان اقتصادی، اعتبار سنجش‌های یک مقام مسئول بیش از هر چیز بر پایه میزان دقت پیش‌بینی‌ها و درک او از واقعیت‌های میدان سنجیده می‌شود.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری دولت دونالد ترامپ، طی ماه‌های اخیر زنجیره‌ای از اظهارنظرهای قاطعانه و پیش‌بینی‌های شتاب‌زده را مطرح کرده که تکرار خطاهای محاسباتی و زمان‌بندی‌های غلط در آن‌ها، پرسش‌های جدی را درباره میزان صلاحیت کارشناسی و شناخت او از معادلات ژئوپلیتیک و اقتصادی برانگیخته است.

بررسی اظهارات بسنت نشان می‌دهد که او رویکردی مبتنی بر جنگ روانی و بولد کردن بلوف‌های سیاسی را جایگزین تحلیل‌های عینی کرده؛ شیوه‌ای که بارها در مواجهه با پرونده ایران و حتی در ارزیابی‌های اقتصاد داخلی ایالات متحده با شکست مواجه شده است.

پیش‌بینی انفجار چاه‌های نفت ایران

نمونه بارز این ادعاهای دور از واقعیت در اواخر فروردین 1405 (آوریل 2026) رخ داد. بسنت در تاریخ 22 فروردین 1405 (11 آوریل 2026) با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی ایکس مدعی شد که به دلیل تداوم استراتژی مسدودسازی دریایی، مخازن جزیره خارگ در «مبدأ چند روز آینده» کاملاً پر خواهند شد و این امر دولت ایران را ناچار می‌کند چاه‌های نفت خود را ببندد.

این در حالی بود که در همان زمان کارشناسان ارشد حوزه انرژی و مدیران مؤسسات بین‌المللی، از جمله روبن میلز (مدیرعامل شرکت کامار انرژی)، بلافاصله با ارائه داده‌های فنی پاسخ دادند که ساختار زیرساختی و ظرفیت‌های ذخیره‌سازی ایران به مراتب فراتر از تصورات سطحی مقامات واشنگتن است و این رویکرد تنها به ایجاد نوسانات مصنوعی و طولانی‌مدت در بازار جهانی انرژی منجر می‌شود.

سپری شدن آن چند روز و تداوم بدون وقفه صادرات و پایداری چاه‌های نفت ایران نشان داد که بسنت تا چه حد درگیر توهمات شخصی خودش است.محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی ایران دونالد ترامپ و وزیر او که گفته بودند چاه‌های نفت ایران ظرف سه روز منفجر خواهند شد را به تمسخر گرفت.

او در حساب کاربری خودش در شبکه ایکس نوشت: ««سه روز گذشته و هنوز هیچ چاهی منفجر نشده؛ پس می‌توانیم آن را به 30 روز افزایش دهیم و چاه را همین‌جا به‌صورت زنده پخش اینترنتی کنیم.»

قالیباف افزود:‌ این دقیقاً از همان دست مشاوره‌های بی‌ارزشی است که دولت آمریکا از افرادی مانند بسنت دریافت می‌کند؛ همان کسانی که فرضیهٔ محاصره را هم مطرح کردند و قیمت نفت را به بالای 120 دلار رساندند و ایستگاه بعدی‌شان 140 دلار است. مسئله فرضیه یا نظریه نیست، بلکه نوع نگرش و ذهنیّت است