چرا باید برای یک مجادله سیاسی، تاریخ را تحریف کرد؟ آیا او نمی داند که قطعنامه ١٩٢٩ در سالگرد انتخابات سال ١٣٨٨ و برای حمایت از فتنه گران انتخاباتی بود و ربطی به شخص جلیلی نداشت؟ (همچنان که طرف غربی حاضر به حل مسئله هسته ای با شهید لاریجانی هم نشد و بدعهدی کرد، و هکذا درباره دو توافق با تیم روحانی ظریف ظرف دو دهه)؟!

در پی انتشار یک فایل تصویری از دستیار سیاسی رئیس مجلس در نقد سخنان سعید جلیلی نماینده رهبرانقلاب در شورای امنیت ملی در نقد تفاهمنامه اسلام‌آباد، روزنامه کیهان نوشت:

آقای سعید احدیان اخیرا در نقد آقای جلیلی نوشته: جناب آقای جلیلی! شاید کمتر کسی یادش باشد اما سوتفاهم، توافق‌نامه‌‌ای بود که شما بعنوان مسئول پرونده هسته‌ای در سال ١٣٨٩ با ترکیه و برزیل به نمایندگی از آمریکا نهایی کردید و ایران متعهد شد تا ١٢٠٠ کیلو اورانیوم‌هایش را امانت بدهد دست اردوغان! و اوباما! یک سال! بعد به ما اورانیوم ٢٠درصد بدهد! از این بگذریم که این توافق نامه، سیگنال ضعف محسوب شد و ارمغان راه حل شما حدود سه هفته بعد تبدیل به قطعنامه تحریمی ١٩٢٩ شد و روسیه و چین هم به آن رای دادند.

چرا باید برای یک مجادله سیاسی، تاریخ را تحریف کرد؟
آیا او نمی داند که قطعنامه ١٩٢٩ در سالگرد انتخابات سال ١٣٨٨ و برای حمایت از فتنه گران انتخاباتی بود و ربطی به شخص جلیلی نداشت؟ (همچنان که طرف غربی حاضر به حل مسئله هسته ای با شهید لاریجانی هم نشد و بدعهدی کرد، و هکذا درباره دو توافق با تیم روحانی ظریف ظرف دو دهه)؟!

ثانیا توافق ایران و ترکیه و برزیل با اوباما، با نظارت رهبر انقلاب انجام شد که فرموده بودند: «بنده گفتم که این مبادله باید این‌جوری باشد که آنها بیست درصد را بیاورند بندرعبّاس، ما آزمایش کنیم ببینیم درست است، بعد آن را میگیریم، سه‌ونیم درصد را به آنها میدهیم.»

اما طرف آمریکا با وجود توافق و واسطه کردن سران آن دو کشور، دبه کرد.

یک علت، پیغام های غربگرایان برای توافق نکردن با دولت اصولگرا- انقلابی بود. البته همین عدم اجرای توافق هم نشان می دهد که از نگاه آمریکای اوباما آن توافق مطلوب نبوده است.

ابتکار عمل ایران در این توافق به نحوی بود که طرف آمریکایی را شوکه کرد و آنها را به تکاپو انداخت. هیلاری کلینتون، وزیر خارجه وقت آمریکا در کتاب خاطراتش درباره آن می نویسد: «به گفتگو با چینی‌ها و روس‌ها ادامه دادیم. اختلاف‌ها داشت کم‌تر می‌شد و به نظر می‌رسید داریم به توافقی نزدیک می‌شویم که دقیق‌ترین [و شدیدترین] تحریم‌های تاریخ را [به ایران] تحمیل می‌کرد.»

چیزی نمانده بود به هدفمان برسیم که یک اتفاق غیرمنتظره دیگر افتاد. 17 مه 2010، در یک کنفرانس مطبوعاتی موفق در تهران، رؤسای‌جمهور برزیل، ترکیه و ایران اعلام کردند بر سر مبادله اورانیوم غنای کم ایران با میله‌های سوخت راکتور به توافق رسیده‌اند.

با توجه به زمان‌بندی این توافقنامه، من مطمئن بودم این کار، اقدام ایران برای از مسیر خارج کردن تلاش‌های ما در جهت اعمال تحریم‌ها در سازمان ملل است... و احتمال زیادی هم داشت که در این کار موفق شوند.

رهبر شهید انقلاب در حرم رضوی در آغاز سال ۹۱ در همین زمینه فرمودند: «این غنی سازی بیست درصد، همان چیزی است که در سال ۸۹ آمریکائی‌ها و دیگران برای تولید آن شرط گذاشتند. ما می باید برای مرکز اتمىِ آزمایشگاهی تهران که مال رادیوداروهاست، اورانیوم غنی شده‌ی بیست درصد تهیه می کردیم؛ چون سوخت بیست درصدمان تمام شده بود. آنها برای این کار شرط گذاشتند و گفتند باید اورانیومی را که تولید کرده‌اید، خارج بفرستید؛ اما ما قبول نکردیم.»

آمریکائیها دولت برزیل و دولت ترکیه را واسطه کردند که با ما صحبت کنند، میانه را بگیرند؛ چیزی مورد توافق به وجود بیاید. ما قبول کردیم. مسئولین ترکیه، مسئولین برزیل به اینجا آمدند و با رئیس جمهور ما نشستند بحث کردند، صحبت کردند و یک نوشته‌ای را امضاء کردند.

بعد که این توافقنامه امضاء شد، آمریکائیها زدند زیر قولشان! آنها نمیخواستند این قرارداد امضاء بشود؛ میخواستند امتیاز زیادی بگیرند، زورگوئی کنند، باج بگیرند. به خاطر بدقولیای که آمریکائیها کردند، دولت برزیل و دولت ترکیه پیش ما شرمنده شدند.