نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار انجمن فارغ التحصیلان مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) با اشاره به این که رهبری، خطوط قرمزی را در این مذاکرات معین کرده اند، اظهار داشت: اگر به پیشینه سوابق مواضع ایشان نگاه کنیم، متوجه می شویم که ایشان در تمام دوره ها از اصل مذاکره هسته ای حمایت کرده اند؛ چرا که مذاکرات، روندی است که جلوی بهانه های طرف مقابل را می گیرد. اما دو سال است که ایشان در بیانات خودشان می فرمایند به این مذاکرات خوش بین نیستم. یعنی در طول 12 سال فقط در همین دوسال است که عدم خوش بینی خود را بیان می کنند.
حجت الاسلام والمسلمین حمید رسائی ادامه داد: این به همان دلیل است که رهبری، دو طرف مذاکره کننده را می شناسند.  در واقع ضمن حمایت از مذاکره کنندگان ایرانی، می دانند خوی طرف غربی، استکباری و منش آن ها تحمیل بر دیگران است و در این سال ها، تغییری هم نکرده اند و اصلا اساس و بنیانشان هم بر ویژگی های استکباری بنا شده است.
وی ادامه داد: از طرفی تیم مذاکره کننده ایرانی نیز همان تیم مذاکره کننده سال 82 تا 84 است؛ همان تیمی که نتیجه مذاکراتشان پلمپ و عقب نشینی بوده است. لذا با این شرایط و با توجه به تجربه، ایشان حق دارند که خوش بین نباشند، چرا که مطالبه ملت ایران از این مذاکرات در نمی آید.
رسائی با اشاره به تبیین خطوط قرمز در مذاکرات از طرف رهبری، اظهار داشت: لذا باید از مذاکره کنندگان مطالبه کنیم که حداقل این خطوط رعایت شود و وقتی احساس می شود، این خطوط کمرنگ یا از آن عبور شده، تکلیف داریم از ابزارهای قانونی استفاده کنیم.

برخورد مجلس در مذاکرات هسته ای ، منفعلانه است
وی مجلس را یکی از این روش ها برای تداوم مذاکراه در چارچوب خطوط قرمز دانست و خاطر نشان کرد: بنده معتقدم مجلس شورای اسلامی، منفعلانه در مورد این موضوع عمل می کند، چون اگر این روند ادامه پیدا کند، عده ای می توانند شرایط را بر نظام و رهبری تحمیل کنند؛ البته تحمیل همیشه مغرضانه نیست، و گاه فردی خیرخواهانه کاری می کند که شرایط بر دیگری تحمیل می شود، یعنی وقتی خودش را می بیند که طاقت تحمل ندارد، آن را به دیگران هم تسری می دهد.

همانگونه که بر علی (ع) تحمیل شد، بر سید علی هم امکان تحمیل شدن وجود دارد.
رسائی با بیان این که برخی می گویند شجاعت، صراحت و قدرت رهبری، اجازه تحمیل شدن را نمی دهد، ادامه داد: شکی نیست که همه این ویژگی ها در مقام معظم رهبری هست، اما وقتی تاریخ نشان داده است که حتی بر علی (ع) شرایط به گونه ای تحمیل شد، چه تضمینی وجود دارد که بر سید علی تحمیل نشود. تحمیل شرایط همیشه مستقیما به خود ولی وابسته نیست، بلکه نتیجه عملکرد اطرافیان ولی است.
وی ادامه داد: یعنی امیرالمؤمنین(ع) فرد تحمیل پذیری نبود، اما وقتی از اطرافیان حضرت، عده ای به خیانت و عده ای به دنیا زدگی آلوده شدند و برخی به نداشتن تحلیل مبتلا بوده و برخی نیز دیر عمل کردند، امیرالمؤمنین (ع) چاری ای جز قبول جریان حکمیت در صفین نداشتند.
رسائی با بیان این که متأسفانه یک روندی در کشور وجود دارد که تلاش می کند تا نتیجه مذاکرات بر رهبری تحمیل شود، به سخن رهبری در مشهد مقدس اشاره و خاطر نشان کرد: رهبری در مشهد فرمودند دو جریان در کشور داریم؛ یک جریان معتقد است به افزایش توان داخلی و تکیه بر فرهنگ ملی، دینی و بومی و جریان دیگر معتقد است که باید سیاست خارجه را عوض کرده و دست از آن اصول و آرمان ها برداریم تا مشکلات را حل کنیم و بر همان کسانی تکیه کنیم که این مشکلات را برای ما ایجاد کرده اند!
وی ادامه داد: رهبری به صراحت در ابتدای سال در مشهد به این دوجریان اشاره کردند؛ به نظر من اگر جریان دوم در بین مسئولین وجود نداشت و در قوه اجرائی و تصمیم گیری کشور حضور نداشتند، لازم نبود که رهبری این گونه اشاره کنند. لذا این افراد وجود دارند.
مدیر مسئول هفته نامه 9 دی با اشاره به این که در پروژه تحمیل همیشه مقدماتی چیده می شود اظهار داشت: به عنوان نمونه اولین گام سیاه نمائی و القای این مطلب است که وضع خیلی خراب است و مردم تحمل ندارند. مثلا اشعث در صفین سخنرانی کرد و این شبهه را القا کرد که مردم خسته شده اند و این جنگ با این افراد صحیح نیست و نظایر آن. القای همین شبهه، مقدمه را آماده کرد تا وقتی روز بعد وقتی قرآن ها را بر سر نی دیدند، عده ای جنگ را امری ناپسند و نادرست تلقی کنند.
وی با بیان این که متأسفانه همین روند در مذاکرات هم به چشم می خورد، خاطر نشان کرد: از ابتدای مذاکرات تا کنون تلاش شده است که چنین القایی صورت بگیرد؛ گاه واقعا هم افراد قصد سیاه نمایی ندارند، اما چنین است. مثلا بیان این که خزانه خالی است و یا این که به گونه ای سبد کالا توزیع شود که صف های طویل مردم برای رسیدن به سبد کالا به نمایش گذاشته می شود، بعد هم از آن، فیلم گرفته شود و در رسانه های خارجی نمایش داده می شود، نوعی سیاه نمایی است و در نهایت نیز رفع همه این مشکلات اقتصادی به توافق پیوند داده می شود.
رسائی ادامه داد: متأسفانه امروز، همه دولت، شده وزارت خارجه و وزارت خارجه خلاصه در 1+5 شده و 1+5 هم در آمریکا خلاصه شده است. در واقع افکار عمومی را قانع کرده اند که رفع مشکلات اقتصادی بستگی به توافق دارد. لذا رونقی هم حاصل نمی شود، چرا که همه صبر کرده اند تا نتیجه توافق را ببینند. حتی هیئت های اقتصادی از کشور های دیگر هم که به ایران می آیند، هیچ توافقی نمی کنند، بلکه مشروط به رفع تحریم ها می شود.
وی ادامه داد همه این امور در کنار هم سبب می شود که نظام ، آن چه را نمی خواهد بپذیرد. مخصوصا این که دوبار آستانه تحمل مردم پایین آورده شده است؛ چون یک بار در ژنو و یک بار در لوزان به گونه ای رفتار شده که گویا پیروزی به دست آمده است؛ در حالی که اصلا پیروزی نبوده و همه هم می دانند؛ اما پیام تبریک، مارش پیروزی، تیتر روزنامه ها و فضاسازی کاذب، مردم را میدوار کرد، اما بعد دیدند که خبری نشده است!
وی با بیان این که حتی شاخص های بورس هنگام نزدیک شدن به نتایج مذاکرات ( ژنو و لوزان ) به خاطر همان فضاسازی، بالا رفته، اما بعد ازچند روز دوباره پایین آمده است، افزود: لذا این امور، مردم را به جمع بندی می رساند که بالاخره بهتر است این مذاکرات زودتر تمام شود ولو این که باید کوتاه بیاییم.
نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی با بیان این که در ابهام گذاشتن موضوع نیز یکی دیگر از مقدمات پروژه تحمیل است، خاطر نشان کرد: هم اکنون نیز همین گونه است. ما نمی دانیم پیروز شدیم یا نه؟ بازرسی از مراکز نظامی انجام خواهد شد یا نه؟ تحریم ها یکباره لغو می شود یا نه؟ یعنی چند نفر، به صورت چند وجهی سخن می گویند و متنی هم به صورت رسمی منتشر نمی شود.
وی سازماندهی برخی از حرکت های اجتماعی را از دیگر مقدمات پروژه تحمیل دانست که زمینه فشار بر نظام را فراهم می کند و افزود: به عنوان نمونه اعتراض معلم ها و کارگر ها - که بخشی از آن سازمان دهی شده بود - از جمله همین امور است. متأسفانه برخی از مسئولین رسمی به جای این که بروند قضیه را حل بکنند، استفاده سیاسی از آن می کنند. به عنوان نمونه مطالبه معلمان سیاسی نیست، بلکه صنفی است و دولت وظیفه رفع مشکل آن ها را دارد؛  مجلس نمی تواند طرح بدهد، چرا که مستلزم تغییر در بودجه است، لذا دولت باید لایحه بیاورد. اما رئیس جمهور می گوید که من اعتراضات را به رسمیت می شناسم! در حالی که باید رئیس جمهور مشکل آن ها را حل کند؛ به رسمیت شناختن چه فایده ای دارد؟
رسائی در پایان گفت: این ها سبب می شود تا وقتی رئیس جمهور در مقابل رهبری می نشیند بتواند بگوید که دست ما بسته است و هیچ کاری نمی توانیم بکنیم و به نوعی پذیرش عقب نشینی در مذاکرات هسته ای، تحمیل شود.
انتهای پیام/